Ik werd verliefd op Gent voor ik verliefd werd op een Gentenaar

Ik kwam naar Gent voor mijn studies en belandde in de studentenbuurt rond de Boekentoren. Die toren, die straat, die drukte, dat was drie jaar lang mijn hele wereld. Veel meer van de stad kende ik niet. Maar het voelde meteen goed. De dynamiek van de plek klopte gewoon voor mij.

Toen liep ik in mijn laatste jaar stage bij het Design Museum, net op het moment dat ze een grote tentoonstelling voorbereidden over Henry Van de Velde, de architect achter de Boekentoren. Plots kreeg het gebouw waar ik elke dag voorbij wandelde een hele nieuwe dimensie.

Van de Velde was één van de grondleggers van de Art Nouveau en één van de meest invloedrijke ontwerpers van de twintigste eeuw. De toren werd gebouwd tussen 1936 en 1942 als centrale bibliotheek van de Universiteit Gent, 64 meter hoog, 20 verdiepingen, meer dan twee miljoen boeken erin, en het is vandaag nog steeds de universiteitsbibliotheek. Ik woonde in zijn schaduw zonder hem echt te zien. De stage veranderde dat.

Wat me raakt aan de Boekentoren, is niet alleen de schaal, hoewel je daar moeilijk omheen kan. Het is de manier waarop hij in zijn omgeving staat zonder ze te overheersen. Hij domineert, maar stil. 20e-eeuws modernisme geplant in een middeleeuwse universiteitsstad, en op de één of andere manier ziet het eruit alsof het er altijd al had moeten staan.

De buurt eromheen blijft voor mij één van de meest nostalgische plekken die ik ken. Kleine cafés, het geroezemoes van het studentenleven. Mijn Gent begon daar. En toen wandelde er een Gentenaar voorbij. Ik ben nooit meer weggegaan.